Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa (wcześniej kaplica), drewniany. Parafia utworzona w 1922 r. z podziału parafii stepańskiej. Wcześniejsza nazwa parafii - Wacławówka nie przyjęła się i funkcjonowała zaledwie kilka lat. Nowy, bardzo oryginalny, drew­niany kościół zbudowany został w stylu zakopiańskim z ofiar wiernych i pod administracją ks. Aleksandra Czabana - miejcowego proboszcza. Wyświęciony 7 października 1927 r. Kryty był szerokimi gontami sosnowymi ze strzelistą wieżą górującą nad okolicą. Na wieży kościoła umieszczono niewielki dzwon, zwany sygnaturką. Dopiero w roku 1938 ze skła­dek parafian odlano i sprowadzono do Huty duży dzwon, dla którego zbudowano obok specjalną, drewnianą dzwonnicę.
Wewnętrzny wystrój kościoła był skromny, wykonany z surowego drewna. Zaokrąglo­na u góry część wysokiej i obszernej nawy kościelnej, a także wszystkie ściany i wnęki bocz­ne oraz sufity obite były dopasowanymi i ładnie wystruganymi deskami sosnowymi. Nad ołtarzem głównym, gdzie górował wielki dębowy krzyż, umieszczony był duży malowany obraz Jezusa Chrystusa z motywem związanym z Najświętszym Serem Pana Jezusa, pod wezwaniem którego był wyświęcony kościół. Ołtarz boczny z prawej strony we wnęce, z dużym obrazem poświęcony był Matce Boskiej Różańcowej, nad mniejszym zaś ołtarzem z lewej strony był zawieszony obraz Świętej Teresy - patronki Wołynia.
Wszystkie świeczniki (lichtarze) stojące i wiszące oraz balustrady, konfesjonał i ławki z klęcznikami, stojące w dwóch rzędach, a także inne meble kościelne były wykonane z drew­na, w części toczone i rzeźbione.
Nad kruchtą mieścił się chór ze schodami, gdzie stała tzw. fisharmonia z miechami uruchamianymi za pomocą nóg przez organistę. Część chóralna nie była całkiem wykończona.
Przy ołtarzu głównym, z jego lewej strony, mieściła się obszerna zakrystia, a przy wej­ściu do kościoła z dużymi dwuskrzydłowymi drzwiami mieściły się schowki na inne akceso­ria kościelne (katafalki, duże świeczniki, chorągwie żałobne i krzyże, dodatkowe konfesjo­nały i inne). Na ścianach wnętrza kościoła rozmieszczone były wokół stacje Drogi Krzyżowej Chrystusa, oprawione w drewniane rzeźbione ramy.
Przed wejściem do kościoła znajdowało się zadaszone podcienie, wsparte na drewnia­nych słupach, obejmujące podkową przednią część boków budynku kościelnego.
Od drogi stepańskiej przez bramę wiodła do kościoła szeroka aleja żwirowa, a wokół kościoła oznakowana była alejka dla procesji.
W niedalekim ogrodzie zbudowana była obszerna drewniana plebania oraz zabudowa­nia gospodarskie.
Na skraju wsi od strony Stepania wydzielono ćwierćhektarowy teren pod cmentarz.
W 1938 r. parafia liczyła 3340 wiernych i należały do niej następujące miejscowości: Huta Stepańska, Borek, Borsuki, Grabina, Hrada, Huta Mydska, Kamionka: Nowa i Sta­ra, Lady, Mutwica, Mydsk: Mały i Wielki, Ożygowo, Podsielcze, Romaszkowo, Rudnia, Stydyń: Mały i Wielki, Tchory, Temne Rządowe.
Ostatnim proboszczem był ks. Bronisław Drzepecki, jeden z najwybitniejszych i naj­bardziej zasłużonych kapłanów diecezji łuckiej; ur. w 1906 r., wyśw., 1930 r. zm. w 1974 r.
Kościół został spalony przez banderowców po napadzie 19/20 lipca 1943 r. Zginęło wtedy ok. 250 wiernych.
W uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, dnia 15.06.1996 r. ks. Andrzej Walczuk (SAC) w obecności miejscowej lud­ności, duchowieństwa prawosławnego i byłych mieszkańców Huty Stepańskiej poświęcił po­mnik na zbiorowej mogile zamordowanych w lipcu 1943 r. i spoczywających na miejscowym cmentarzu. Napis na krzyżu brzmi: „Jezu ratuj nas”. U dołu umieszczona została płyta ba­zaltowa z Janowej Doliny z napisem w języku polskim i ukraińskim: „Pamięci Polaków z Huty Stepańskiej i okolicy zmarłych i zamordowanych przed 19.07.1943 roku”.

wolhynia 2004 - 2017

wolhynia@wolhynia.pl