Kościół parafialny oraz klasztor należały dawniej do oo. Dominikanów (1639-1831). Kościół z cegły ufundował Andrzej Leszczyński w 1639 r., wojewoda dorpacki. W 1831 r. rosyjskie władze gubernialne kościół i klasztor skonfiskowały i przekazały na cerkiew pra­wosławną. W 1915 r. klasztor został zniszczony. Parafia została erygowana w 1920 r. Wkrótce staraniem wiernych i ks. Apolinarego Tarnogórskiego w 1930 r. kościół został odrestauro­wany. W roku 1938 parafia liczyła 245 wiernych. Był to budynek trzynawowy, krzyżowy, bez wieży. W czasie restauracji w połowie XVIII w. otrzymał wygląd rokokowy. W podzie­miach znajdowały się grobowce Czartoryskich i okolicznej szlachty. W 1920 r. kościół zo­stał częściowo zniszczony, splądrowany i ograbiony przez bolszewików. Odrestaurowany w latach dwudziestych, dzięki ofiarom wiernych, dotacji Urzędu Konserwatorskiego w Łuc­ku, Ministerstwa Robót Publicznych i właścicieli lasów: Księżopolskiego, Siennickiego i Sittauera. Zniszczony po 1945 r., obecnie w ruinie. W 1939 r. administratorem parafii był oo. Hilary Paszek i Józef Kmiecik z Kongregacji Świętego Krzyża.
Do parafii należały następujące miejscowości: Czartorysk, Bielgów, Budki, Chrask, Ćminy, Huta Lisowska, Kamieniucha, Kołodia, Kościuchnówka, Koźlinicze, Majunicze, Miedwieże: Małe i Wielkie, Nowosiółki, Ośnica: Mała i Wielka, Podczerewicze: Nowe i Stare, Podhacie, Różanie, Zadąbrowie, Zarzecze.
Kaplica drewniana wybudowana przez legionistów w okresie międzywojennym na cmen­tarzu wojskowym w Kościuchnówce. Zniszczona w nieznanych okolicznościach. Zachowa­ły się resztki cmentarza legionistów.

wolhynia 2004 - 2017

wolhynia@wolhynia.pl