Wiadomości dotyczące bardzo rozległych, położonych nad Słuczą, głównie leśnych dóbr Tynne, obejmujących ponad 6000 ha obszaru, są niezwykle skąpe. Wiemy zaledwie tyle, że w 1463 r. na mocy działu między ks. Zbaras­kimi włość ta przypadła ks. Sołtanowi, dzie­dzicowi Wiśniowca. W początkach XVII w. była własnością ks. Aleksandra Ostrogskiego, wojewody wołyńskiego, później Radziwiłłów, a w XVIII w. należeć miała do kolegiaty ołyckiej. Katarzyna II dobra te skonfiskowała i w 1797 r. podarowała generałowi rosyjskiemu Kanoniczynowi. W drugiej połowie XIX w. Tynne było własnością rodziny Dawidowskich, nie wiadomo jakiego herbu, w okresie pierwszej wojny światowej Małyńskich, a w 1939 r. Olgierda Beniuszewicza, żonatego z N. Nielubowicz-Tukalską.
Zupełnie nie wiadomo, kto i kiedy wybudo­wał w Tynnem pałacyk klasycystyczny, znisz­czony czy też tylko całkowicie zdewastowany w czasie pierwszej wojny światowej. Na pod­stawie prawdopodobnie jedynej zachowanej fotografii można tylko stwierdzić, że pałac ten był budowlą założoną na rzucie prostokąta, w pięcioosiowej części środkowej dwukondygnacyjną, a na trójosiowych zapewne skrzydłach bocznych parterową. Część środkową, rozczłon­kowaną pilastrami, poprzedzał głęboki, dwukon­dygnacyjny portyk o czterech w jednakowej od siebie odległości ustawionych kolumnach toskańskich. Na parterze tworzył on kryty pod­jazd, ujęty po bokach w ramy lekko wygiętego murku. Na piętrze cokoły kolumn łączyła balustrada tralkowa. Kolumny górne dźwigały pokryte tryglifami belkowanie oraz trójkątny fronton wypełniony bogatym reliefem, z kar­tuszem herbowym pośrodku. Szczyt ożywiały dodatkowo trzy ustawione na nim rzeźby ka­mienne. Narożniki części środkowej pałacu ujmowały pilastry. Dalsze szczegóły dekoracyj­ne ograniczały się do poziomych gzymsów na­czółkowych, gzymsu międzykondygnacyjnego i wieńczącego elewacje kroksztynowego. Podobny wystrój miały oba skrzydła parterowe. Korpus główny nakrywał niezbyt wysoki, gła­dki dach czterospadowy, skrzydła zaś - dach trójspadowy.

źródło: Roman Aftanazy "Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej", Tom 5, Województwo wołyńskie", 1994, str. 515-516.
 

wolhynia 2004 - 2017

wolhynia@wolhynia.pl