04.07.1916
Wczesnym rankiem silna artylerja rosyjska (106 dział 18 i 24 cm)otworzyła na pozycje legjonowe ogień, który w krótkim czasie przeradza się w ogień huraganowy, trwający cały dzień z niesłabnącą siłą. Szczególnie silny ogień skierowany był na Redutę Piłsudskiego i Polską Górę. Około godz. 18, ogień artylerji rosyjskiej przenosi się na pozycje drugiej linji I odwodu. Na Polską Górę, Redutę Piłsudskiego i cały odcinek ruszyła do natarcia piechota rosyjska. Natarcie to, przy wielkich stratach kilkakroć wznawiane, załamuje się na linji drutów. Oddziały Legionowe bronią się bohatersko w rozwalonych okopach. Na południe jednak od Polskiej Góry udaje się Rosjanom przełamanie linji obsadzonej przez Madziarów. Polska Góra zostaje zajęta. Przeciwuderzenie 1/5 P. P. doprowadza do uzyskania jej, jednak 5 P. P., zagrożony dokonaniem już częściowo okrążeniem, zmuszony jest do wycofania się do Lasku Polskiego. Wśród szeregu starć na bagnety udaje się oddziałom wycofać się na nakazany odcinek drugiej pozycji. Przy przeciwuderzeniu zostaje zabity dowódca 1/5 P. P. Sław-Zwierzyński. Pod wieczór, skutkiem coraz częstszych ataków nieprzyjaciela, niezważającego na straty, oraz skutkiem cofnięcia się 5 P. P., Piłsudski rozkazuje 7 P. P. opuścić Redutę i cofnąć się na drugą pozycję. Równocześnie zostają odparte krwawo ataki Rosjan na pozycje III Bryg. W dniu tym oddziały legionowe poniosły ciężkie straty w ludziach, zdołały jednak wytrzymać cały dzień pod najcięższym ogniem artylerji, odpierając następnie liczne uderzenia piechoty rosyjskiej i zadając jej dotkliwe straty.
05.07.1916
O świcie, po przeprowadzonem rozpoznaniu w kierunku Polskiej Góry, wyruszają do przeciwnatarcia pod dowództwem majora Wyrwy-Furgalskiego II/5 i II/6 w celu odzyskania opuszczonych wczoraj pozycyj. Kompanje pierwszego pułku zdołały dotrzeć w gwałtownem uderzeniu do dawnych stanowisk, wskutek jednak uderzenia przeważających sił nieprzyjaciela, działających z  frontu i z boków, zostały zmuszone do cofnięcia się i z trudem, z dużemi stratami torując sobie drogę bagnetam, wróciły na podstawę wyjściową. Około godz. 10, do przeciw natarcia na Polską Górę przechodzi ściągnięty z odwodu 3 P. P. (z II Brygady). Pod gwałtownym ogniem artylerji rosyjskiej, z wielkiemi stratami dochodzi do Polskiej Góry i obsadza ją. Tymczasem w godz. przedpołudniowych, z rozkazu Komendanta Piłsudskiego, 1 P. UŁ. luzuje opadający z sił 5 P. P. Równocześnie oddziały legjonowe i przydzielone austrjackie przygotowują się do przeciwnatarcia, co przeciąga się aż do wieczora. W tym czasie następuje uderzenie Rosjan na sąsiednie oddziały austjackie i przełamanie linji. Przez wytworzoną lukę Rosjanie dostają się na tyły 3 P. P. i II/6 P. P. oraz do Lasku Polskiego. W rezultacie, oddziały legjonowe zmuszone są do cofania się i niejednokrotnie do przebijania się bagnetem. W walkach tego dnia szczególnie ciężkie straty ponosi 3 P. P. (z II Brygady).
Linja obronna legjonów w nocy na 6. VII biegnie od dawnych pozycyj II Brygady zajmowanych przez 4 P. P., na linję Wołczeck-W. Miedwieże.
06. 07.1916

Na zajmującą odcinek na linji Garbachu I Brygadę uderzają Rosjanie. Natarcie to zostaje odparte. Wobec tego niepowodzenia, Rosjanie uderzają na odcinek pod Wołczeckiem, przyczem udaje się im przełamać linję obronną. Następuje odwrót oddziałów w kierunku na Lissowo. Odwrót Grupy płk. Kuttnera zasłania 3 P. P. pod dowództwem Minkiewicza, który dostaje się do niewoli, broniąc do ostatniej chwili opuszczanych stanowisk. W walkach odwrotowych ginie bohaterski mjr. Wyrwa-Furgalski, ciężko ranny zostaje ppłk. Berbecki. Szczególnie krytyczny moment nastąpił w chwili, kiedy Rosjanie, pewni zupełnego rozbicia oddziałów legjonowych i chcąc je zupełnie zniszczyć - rzucają do pościgu 10 szwadronów kawalerji. Szwadrony te pod Wołczeckiem wykonywają wspaniałą szarżę na cofające się oddziały, zostają jednak zupełnie zniszczone ogniem karabinów maszynowych i artylerji legjonowej. W dniu tym zostają odparte kilkakrotne natarcia Rosjan, co zapewnia spokojny odwrót. Ogólny kierunek odwrotu nakazany został na linję Stochodu. I Brygada cofa się na Perekrestie. Bataljon kpt. Szczepana II/3 stanowi osłonę toru kolejowego i stacji kolejowej Maniewicze.

07.07.1916
Odwrót na Czersk i Smolary, odparcie szarży kawalerji koło Trojanówki przez VI Bataljon.
07.07.1916
Marsz II Brygady przez Okońsk do Trojanówki. Osłona odwrotu przez kpt. Szczepana. 2 P. P. cofa się do Gałuzji przez Nową Rudę.

Źródło : "ILUSTROWANA KRONIKA LEGJONÓW POLSKICH 1914-1918", Warszawa 1936
uwaga : zachowano oryginalną pisownię
 

wolhynia 2004 - 2017

wolhynia@wolhynia.pl